Godzinkę temu wstałem, jakoś udało mi się zerwać. Żebyście nie myśleli, że wagaruje to mam teraz ferie. Ale nic wiecznie nie trwa. Mama zrobiła mi śniadanko, naleśniki, ona to wie, jak człowiekowi dogodzić w trudnych chwilach w szczególności, że zawsze wie gdy coś mnie dręczy. Ale nie o tym chciałem napisać.

Otóż biorę się za chwilkę za ćwiczenia. Stworzyłem sobie własną domową siłownię, która na pewno mi wystarczy. Żadnych urządzeń typu butterfly, czy jakiekolwiek atlasy. Zwykła ławeczka hantle i do roboty. Na allegro co trzeba dziś zamówię. Zaraz po tym muszę się wziąć za angielski, który mam o 14, eh znowu trza te reedingi jechać. Zdaję informatykę na maturze, więc też wypadałoby coś dziś zrobić, ale no cóż zobaczymy, czy wszystkie dzisiejsze cele zostaną wykonane.

Wczoraj odkryłem, że rock mnie relaksuje. Jak widać w poprzednim poście nie byłem w humorze i po drzemaniu przy rocku wszystko się poprawiło. Wydawać by się mogło, że rock to raczej taka pobudzająca muzyka, a tu jednak relaksuje też.

Do tej pory wiedziałem, co chcę osiągnąć w życiu: dostać się na politechnikę Łódzką, ukończyć ją i założyć rodzinę. Obecnie jestem w klasie maturalnej. Nadal wiem co będę robił w przyszłości, ale pustka jaka mnie ogarnia (brak drugiej osoby) nie pozwala mi dążyć do celów. Zadręczam się bardzo tym i nie jestem w stanie pracować do matury. Kolejnym problem wiążący się z pierwszym to, to iż jestem szczupły (chudy, jak kto woli, jednakże na mój wzrost waga jest w miarę dobra). Wydaje mi się, że wyglądam dobrze, nie jak super model, ale też nie jestem brzydki, jednakże brak kobiety w moim życiu daje mi do myślenia, i zastanawiam się nad braniem odżywek i wróceniem na siłownię, którą parę lat temu porzuciłem ze względów zdrowotnych (kręgosłup), byłem zbyt wysoki i zbyt młody by wykonywać tak ciężkie ćwiczenia na mój rozwijający się kręgosłup (okres dojrzewania). Z drugiej jednak strony mówi się, że wygląd to nie wszystko, liczy się charakter. W obecnej sytuacji wydaję mi się, iż jednak zdecyduję się na chodzenie na siłownię.

Wiem, że tak trochę z **** strony zacząłem, ale może się przedstawię, mam na imię Piotrek i jestem w klasie maturalnej, piszę tu ponieważ nie ze wszystkich rozterek życiowych chcę się spowiadać przyjaciołom w szczególności, że raczej jestem uważany za osobę radosną i do tego brak drugiej osoby to nie tylko mój problem, tylko po prostu ja to przeżywam na swój sposób (czyt. siedzę w domu i nie wiem co mam ze sobą zrobić).

Prosiłbym o jakieś komentarze, gdyż zapoznanie się z opiniami innych jest jedną z przyczyn napisania tutaj, no to troszkę nagryzmoliłem, pozdrawiam